Geknipt en geschoren

Upper Cutz ligt strategies direct aan een uitvalsweg bij een oprit naar de Autobahn.
Salon Graf ligt ook al 50 jahren niet echt in de loop.

Tussen de Lidl en de Penny

Voor gesloten deuren

Nieuwe woning, nieuw uitzicht

Op een dag wordt je wakker en weet je wat je altijd hebt willen zijn: vliegtuigspotter.
Ik weet alleen nog niet of ik op diezelfde dag ook in staat ben om weer in slaap te vallen. Het saaie is dat ik nog maar vier verschillende typen heb menen te zien, maar dan wel heel veel. Een maandje hier zal me waarschijnlijk leren dat het er 10 verschillende waren. Dan zal ik ze waarschijnlijk alleen op geluid al kunnen onderscheiden.

Eens kijken hoe mijn hersenen deze zaken weg weten te filteren.

Duel der Mindere Goden

Cijfers tegen tomaten

Dat zou een samenvatting kunnen zijn van de richting die de wind nu waait. Touwtjestrekkend Nederland is zich rot geschrokken van de peilingen een tijdje terug en de ruggen worden nu gerecht.

Het intellectuele en culturele erfgoed waar de zuilen hier in Europa op rustten is nu al een tijdje verleden tijd. De christelijke kerk is bijna net zoiets als de Zaanse Schans, het socialisme lijkt gewoon verdampt en van het liberale denken is niet veel meer over dan "the winner takes it all".
De gevolgen van een periode zonder leiddraad zijn nu duidelijk. In redelijk korte tijd hebben we alleen nog mensen in de top die daar vooral voor zichzelf zitten, ongegeneerd. Over het CDA is met het doorbreken van mensen als Bleker en Verhagen het geestelijk failliet definitief uitgesproken. Duidelijk is dat er al lange tijd geen kwaliteit meer rondloopt bij die club. Van de PvdA is al lang duidelijk dat het een machtsclub is geworden, die vooral het eigen belang dient en in stand houdt.Dat een puur rechtse vent als Wouter Bos in staat is binnen de PvdA omhoog te komen zegt iets over het tekort aan "eigen talent". Een Plasterk zit daar gewoon voor z'n eigen lol, je ziet hem genieten. Bij de VVD is alleen het dunne laagje vernis er afgebladderd. Daar heeft gedachtengoed nooit een serieuze rol gespeeld, behalve dan de VOC-mentaliteit: geld schrapen, maakt niet uit hoe.

Clientelisme speelt bij al deze partijen een grote rol, dus je hoeft niet eens te graven om de gevalletjes schaamteloze zelfverrijking bij honderden op te rapen. Zelfs de kleine partijen die altijd een bestaansrecht hadden als principiele splinters leiden er aan. Botergeil zijn ze om mee te regeren, om het echt pluche ook eens aan hun eigen kont te mogen voelen. Groen Links, de SP en de christenbroeders maken allen hun principes verhandelbaar.

Nederland is al een belastingparadijs en de trekjes van een bananenrepubliek worden steeds duidelijker.
Wat er nu gaande is noemt men nog democratische verkiezingen, maar eigenlijk gaat het nergens meer over.
Er is geen kwaliteit meer, dus er valt niets te kiezen. Het schip is stuurloos.
De tekenen van anarchie, chaos en verval staan duidelijk aan de wand.

Een nieuwe geestelijke leiddraad is dringend gewenst, mind over matter.
Niet cijfers tegen tomaten.

 

Ik kijk graag op mensen neer, geloof ik

Back to basics. De mogelijkheid deed zich voor, dus na een tijdje nietsdoen rijden we daar graag een paar kilometertjes voor om. Na al dat vloerwerk van het laatste jaar is het weer fijn om de galerij op te kunnen klimmen. Wat afstand nemen om vanuit vogelperspectief eens rustig  te kijken wat er zich zo voor patronen ontwikkelen. Om daarna natuurlijk weer flink in te zoomen tegen een rustige achtergrond.
Het is ook lekker rustig daar boven. Die paar extra graden celsius nemen we dan voor lief.

4*5 crop: rechts weggesneden om het link/rechts contrast te creeeren

 

 

Von Allem und vom Einen

is de titel van een boekje van/over Rumi dat ik met enige vertraging aan het lezen ben.
Wereldse reden is dat het met mijn duits ook veel beter gaat als ik 's avonds ook een duits boek lees ipv van engels. Het leek me geen kwaad te kunnen om dat eens te combineren met voor mij een andere nieuwigheid, de Islam. Niets hollands is mij immers vreemd. Daarvan heb ik nog nooit iets gelezen.

Een beetje een tegenvaller toen de vertaalster (Annemarie Schimmel, hoe duits kun je het treffen.) in haar 45 pagina's  voorwoord uitlegde dat dit helaas niet de kracht had van de gedichten waardoor Rumi bekend was. (Grrr... heb ik weer het verkeerde boek gekocht. )  Doordat je niet wist met wie "de gesprekken" werden gehouden kon je niet inschatten hoe je de inhoud moest interpreteren.

Veertig bladzijden verder lach ik me helemaal een kriek om de opmerking van mevrouw Schimmel.
Bij dit soort teksten gaat het totaal niet over wie-o-wie.  Volstrekt irrelevant.
Het gaat alleen om de lezer en wat die zich van een tekst aantrekt.
Tijdloos.
Wie de schoen past, die trekt hem toch een keer aan.


Jammer dat die mevrouw haar geschiedkundige inlevingsvermogen niet heeft kunnen botvieren.
Ik roei lekker door een aantal onscherpe plaatjes, met dank aan haar, maar zelf weet ik de plaat nog steeds ook aardig mis te slaan. Sommigen hebben het dan over scherptediepte of over het inherente gebrek aan precisie van het focussysteem. Ik hou het gemakshalve op mijn eigen gebrek. Dat kan ik nl. verbeteren.

de ... vlinder die maar niet scherp wilde worden, maar die zeker geniet van het weer hier dat ongetwijfeld veroorzaakt is door zijn verre neef in China  (chaos- en/of samenzweringstheorie, als het op macrofotografie aankomt ga ik vooralsnog uit van het laatste).

De wortel is de bal en daarin is het eindresultaat al besloten. De rest is per definitie vaag.

Weinig geduld

Respect voor die schutters van fraaie gedetailleerde macro's. Het lichte briesje vanmiddag in de tuin bracht geen verkoeling in m'n bovenkamer, integendeel...

Olympic cropping distance

Als hobbyist die ook wel eens wat volleybalplaatjes maakt, ahum, zit ik natuurlijk thuis rijkhalzend uit te kijken naar mooie plaatjes uit London. De spelen zijn ook voor fotografen het hoogst mogelijke, dus daar kom je alleen op uitnodiging. De echte top-van-de-top.

Ik heb wel eens naast een paar van die goede fotografen gestaan in een behoorlijk grote hal. Vanwege het beperkte licht wordt gewerkt met 400mm/f2.8 lenzen op een full-frame camera. Deze combinatie geeft ongeveer drie stops meer werkruimte dan de apparatuur waar ik het mee moet doen. Wat niet verschilt is de reikwijdte. Met mijn tele-converter er op kom ik op een vergelijkbare 420mm.
Ter lering ende mogelijk vermaeck geef ik hier een kleine indruk van een bepaald soort foto's die deze mensen daar nu in London kunnen maken. Daar zit enige onzekerheid in, want ik ken die hal niet zelf. Ze ziet er echter zeer groot uit, zodat mijn voorbeeld waarschijnlijk iets aan de voorzichtige kant is.
Het voorbeeldplaatje is er eentje die ik een tijdje geleden hier in Frankfurt heb geschoten.

Volledig beeld

Dit is wat een 400 je vanaf die plek kan geven, dichterbij kom je niet.
Je hebt mensen die kicken op dit soort foto's waar je de hele mensen in actie ziet. Het heeft zeker wat en je moet waarschijnlijk altijd wel een goede hebben in een reportage, maar ik zelf vind het snel erg saai worden. 100 in een dozijn, want ze zien er bijna allemaal hetzelfde uit.

Terug naar het voorbeeld. Wat je vaak ziet op het internet aan foto's vanaf deze plek is iets als dit

Zelfde foto, uitsnede bovenkant

Dit soort platen hebben al veel meer de potentie om tegelijk actie en expressie te laten zien. De topcamera's en lenzen zijn zo goed dat je ook bij kleinere uitsnedes nog alle detail en kleurnuancering aanwezig hebt.
Crop-till-you-drop
Dat doen die fotografen echter ook niet meer, want al hun kliks gaan direct draadloos naar de editing room, waar een aantal editors en Photoshop Buffs de gewenste uitsnedes bepaalt, fatsoeneert en direct op het internet ter verkoopaanbiedt. Je zit naar set 2 te kijken en bij GettyImages zie je de beelden van set 1 op je scherm verschijnen.
Ja, ik ben zo gek dat ik dat uitgeprobeerd heb...

on a personal note
Het schieten van dit soort plaatjes hou ik zelf nog niet zo lang vol. Je staat daar met je spul op een monopod te leunen en je moet zorgen dat je op het juiste moment een klein beetje draait. Eigenlijk kun je het ding bijna op een statief zetten om met een biertje in de hand draadloos af te drukken. Wat me ook (vooral?) tegenhoudt is dat ik en mijn apparatuur niet goed genoeg zijn voor deze manier van werken. Als ik zo ga croppen holt de kwaliteit sterk zichtbaar achteruit.
Misschien moet ik me nog wat ontwikkelen. Tot de olympische top behoor ik zeker niet, dat moge duidelijk zijn.

Verliezen of winnen, wat is het beste?

Enige dagen terug brak in London de pleuris uit bij badminton (V). Enige teams werden gediskwalificeerd, omdat ze er alles aan hadden gedaan om te verliezen. Men sprak er schande van en toen ik op internet de beelden gevonden had kon ik ook alleen maar lachen.
Het verhaal is natuurlijk een beetje triest, want de organisatie blijkt dit over zichzelf af te hebben geroepen. Ze is lang van tevoren gewaarschuwd en een dag voor puntje bij paaltje kwam is het wederom aangekaart. Geen reactie van de bobo's totdat het kalf echt verzopen was. Gevolgd door de onderhand al-te-bekende gotspe van de bobo's op de persconferentie, "wij wisten van niets, maar we hebben kordadig opgetreden". Een tweede gotspe was de chinese reactie: "terechte diskwalificatie". Stalorders in de formule 1 schijnt een heel slap aftreksel te zijn van wat China in dit soort sporten dag-in-dag-uit flikt. Ze waren hierdoor in 1 klap drie mogelijke concurrenten kwijt.

Ook in volleyballand pikte ik zijdelings wat discussies op over dit onderwerp. Een soort van teneur was dat de speelsters niet gediskwalificeerd hadden mogen worden, het systeem was het probleem. Daar heb ik twee kanttekeningen bij. Ten eerste lijkt zo'n standpunt enige individuele verantwoording van de sporter te ontkennen. Ten tweede springt dit heen over een stukje regelkennis. Dit laatste heb ik ook niet, maar als je twee minuten rondleest kun je het niet missen: badminton heeft een spelregel die zegt "JE ZAL ALLES DOEN OM TE WINNEN". Volleyballers staan meestal bekend als "niet dom", maar ik geloof dat daar enige sleet op zit.

Bij het volleybal bestaat zo'n spelregel niet, laat dat duidelijk zijn.
Bij grote toernooien bestaat het systeem sinds jaar-en-dag uit een voorronde waar de jongens van de mannen worden gescheiden en daarna het echte werk. "do or die". Je moet zorgen dat je met zo min mogelijk energieverspilling door die voorrondes komt en in de kwartfinale liefst een zwakkere tegenstander treft.

Vooral de oost-europese landen staan er om bekend dat ze dit spel beheersen, ruecksichtloss. Om een mogelijke concurrent een oor aan te naaien of een slechtere opponent te treffen in de "do or die" verliest Rusland gewoon van Luxemburg. 9 van de 10 keer, maakt niet uit wat ze er voor moeten doen of laten. Waar het om gaat is dat je aan het eind met dat gouden ding om je nek staat, de rest is onbelangrijk.

Die voorrondes is precies waar we nu tegenaan zitten te kijken. Met dank aan het internet zie ik zoveel potjes, dat ik ondertussen wel kan zien wanneer er met de rem op wordt gespeeld. Vandaag had ik de mogelijkheid om de patroonherkenning eens los te laten op een potje waarvan het gerucht rond scheen te waren dat het een afgesproken vijfsetter werd. Altijd leuk zo'n mogelijk extra lesje in herkenning van "wat gebeurt hier". Het werd inderdaad een vijfsetter en in mijn ogen leek het er inderdaad op dat het afgesproken werk zou kunnen zijn. De vijfde set leek me de echte wedstrijd, maar dat kan ik natuurlijk nooit zeker weten.
Als ik uit mijn duim ga zuigen kan men afgesproken hebben om hun team in een echte vijfde set te testen. Die is kort en je hebt weinig kans op herstel. Die stress kun je niet echt trainen, die moet je meemaken. Zoiets is een afspraak, maar niet over de afloop van de wedstrijd. Moreel niet al te slecht dus, maar de scheids hierover is de hoeveelheid geld die is ingezet op dit potje. Je kunt nl. tegenwoordig overal op wedden, ook op het aantal gespeelde sets. Is er een piek bij zo'n testpotje tegenover het gemiddelde, dan ga je alsnog nat.

Let the real games begin.

en moge er mooie plaatjes van geschoten worden, wat echter weer iets voor een volgend onderwerp...

Olympisch buisgekluisterd

In de lokale sportbiotoop is het denk ik overal ter wereld zo'n beetje lauwe loene, dus alles wordt als vanzelf naar de kijkbuis getrokken door dat equivalent van een zwart gat dat de olympische spelen in medialand is. Mijn kijkbuis is natuurlijk de laptop, want daar is alles te vinden wat je maar wilt. Live en in hoge kwaliteit.

Wat mij betreft is de gewone TV dood voor dit soort grote evenementen. Ik ben niet langer gedwongen om door de bril van Mart Smeets en redactie te kijken en ik hoef hun ondertussen overbekende commentaar ook niet aan te horen. Afwisseling van spijs doet simpelweg eten. Het is af-en-toe genieten om zo'n chauvinistische BBC-brit of zo'n teleurgestelde ZDF-duitser aan te horen.Zint het je niet, dan kies je voor een pool of een chinees, zodat de fouten in het geleuter je niet kunnen irriteren. Geluid van wedstrijd en publiek erbij blijft toch wel belangrijk voor het meegenieten.

Gisteren heb ik weer even kunnen genieten van de totale onbekendheid van die britten met het volleybal.
In de laatste set van Amerika - Rusland viel de verbinding van het favoriete kanaal weg, dus ik moest een alternatief vinden. De snelle pluk leverde BBC-sport, kan slechter. Daar zaten (natuurlijk) twee oudere mannen een commentaar te geven waar de professionaliteit van af spatte, zoals je het van de BBC verwacht. In de buzzword bingo en emoties scoorden ze een volle tien. Als ze het over cricket hadden gehad had ik ze met ingehouden adem gevolgd.
Nu volgde ik ze ook ademloos, maar dat was meer omdat het hikken van het lachen me de lucht ontnomen had. Ze wisten echt helemaal niet waar ze naar zaten te kijken. Het was of iemand uit de jungle van Nieuw-Guinea voor het eerst een voetbalwedstrijd ziet en daar verslag van doet. Vermaak van de bovenste plank.

Dat afbreken van de zending heeft trouwens te maken met de tijdsplanning van de wedstrijden.
Er gebeurt zoveel daar in London, dat er een strakke organisatie van de kanalen moet zijn. Nu volleybal en strak om 13:00 uur switchen we naar 12m luchtgeweerschieten voor vooral chinese vrouwen met 1 overontwikkeld oog.
Helaas heeft een-of-andere idioot de tijd van "een volleybalwedstrijd" gezet op wat normaal is voor een "straight win", ook voor de beach. Jammer voor deze pipo is dat met goede teams die voor het echie gaan dat vrijwel nooit het geval is.Dan is 25 minuten of meer per set heel normaal en zit je met je tijdvenster van 80-90 minuten naast |Job op de mestvaalt.

Nu switch ik weer even naar de buis, want er begint een all-asian damespotje, waarvan "in kringen" het gerucht rond schijnt te gaan dat die "gefixed" was om over 5 sets te gaan. Ben benieuwd.
Wie zei er ook alweer dat gokschandalen zich alleen in de lagere voetbalregionen ophielden?

Diminishing returns

Vandaag heb ik me een dagje ingeleefd in het leven van een sportfotograaf. Van hot naar haar rennen dus om op allerlei evenementen plaatjes te kunnen schieten. Datgene waar ik dus altijd een gloeiende hekel aan heb gehad. Hoe rijg ik tennis, paardensport en American Football aaneen. Voetbal had er ook nog tussendoor gekund, maar in plaats daarvan heb ik de weekeindboodschappen gedaan.

Kort gezegd ging het allemaal niet zoals ik gehoopt had. Iets later naar het tennis vanwege matig weer. Partij bezig met een speler die ik wilde hebben, maar achter kippengaas. Kak. Gelukkig kon ik iets dat leek op een redelijk gewoon broodje bestellen in het restaurant waar opa net z'n rondje thee met drie whiskey kreeg. Je moet niet denken dat je daar in de gastronomie een patatje mayo kunt bestellen... De pot daarna was met dezelfde kerel die ik vorige week ook al gefotografeerd had. Dan wordt het naar mijn idee snel saai bij tennis. Wat rest is doorbijten om die plaat te pakken waar alles echt ideaal is. Variatie backhand, forehand, serve.

Het vervelende bij tennis fotograferen is dat mijn lens te kort is. Daardoor moet ik van de zijkant fotograferen, zeg maar midden naast het net. Aangezien de spelers  altijd de bal net iets voor zich raken is dat niet de ideale manier om beeldvullend het moment van "bal ontmoet racket" te pakken. Met een 200-400 van achter het veld heb je dan meer kans. (maar ook weer niet op dit soort banen vanwege dat groene gaas en die irritante stoel zonder scheidsrechter)

Laat maar waaien dus, want er wachten nog paarden...
Daar heb ik helemaal geen verstand van... en dat bleek. In het begin leek het nog op het gebruikelijke grossieren in onscherpe platen. Later werd ik tijdens de wedstrijd door de plaatselijke Ankie van Grunsven gekapitteld dat dit toch geen goed idee was. Haar paard werd strontnerveus van dat grote glazen oog van me. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat je als fotograaf de wedstrijd beinvloedt...
Beschaamd ben ik maar afgedropen.

 

 

Verder gejakkerd naar het American Football. Van kwaad naar erger. Daar wil ik het eigenlijk helemaal niet meer over hebben. Groot veld met atletiekbaan er omheen. Lage tribune, veel volk langs het veld zelf dat overal voor stond. Geen schijn van kans om zelf bij het veld te komen, alleen voor de vaste mensen met perskaart. Niks van te maken dus.
Qua kijksport ter plekke ook geen reet aan, dus snel weer afgedropen.

 

Dan weet je weer wat voor luxe-positie je bij het volleybal hebt en dat je daar blij om mag zijn.

Sporters die in het klein wat centjes bij elkaar sprokkelen

Tennissen in de marge dus.
Op mijn niet uitgesproken vraag "wordt er hier in de buurt eigenlijk nog wat gesport" dook vandaag een heuse Derby op. TCBW tegen WHTC. Nu heb ik helemaal niks met tennis, maar tegen twee van zulke namen is niets in te brengen. Opladen die batterij. God zij dank kon ik nog een parkeerplaats vinden op 500m van het fraaie parkje.

De lokalen die elkaar bestreden bleken bij nadere beschouwing niet zo lokaal. Beide teams bestonden grotendeels uit bij elkaar geveegde spelers met een ATP-ranking van ergens tussen de 300 en 500 of zo. Die jongens verdienen zo een beetje hun brood. Een enkele duitser erbij voor de "couleur locale". Van een Derby-sfeer heb ik niets kunnen merken, maar misschien is dat bij tennis(publiek) normaal. Mij ook goed.

Voor mij de eerste keer tennis, maar ik weet ondertussen dat ik redelijk vaste grond onder de voeten heb. Wennen aan de timing van de sport, beperkt bewegen om de onbekende mensen niet te storen. Dat geeft geen superplaten, maar de ervaring opgedaan bij het volleybal zorgt ervoor dat ik toch wel 10 plaatjes heb die er op het eerste gezicht een beetje mee door kunnen.

De man in wit was niet zo "fotogeniek", maar hij won wel via een tiebreak.
Het bleek later een Nederlander, Nick van der Meer.
Had ik dat geweten....
dan was er waarschijnlijk een plathollands compliment over de baan gevlogen, na de wedstrijd

Na 1 van de rallies had ik ineens een speler die aan de kant zat in m'n nek. "show me the picture." Ik miste enige vriendelijk vragende vorm, maar dat is ook hopen op het onmogelijke bij een oostbloksporter...
Dat ging om deze plaat. Op het kleine schermpje was er niet zoveel te zien. Hij had echter haarscherp gezien en vooral gehoord dat ik het juiste moment te pakken had. Deze plaat is ook de enige die nader bekeken wordt door de spooks.

Wir haben die Wahrheit So gut es ging verlogen

Laten we wel zijn, het is een puinhoop in Euroland.

Als je het een beetje bij elkaar leest hoe het zo gekomen is en hoe het aan elkaar hangt, dan springen je de tranen in de ogen. Je wist ergens wel dat politici leugenachtige types zijn waar de intelligentie niet echt van af spat, maar zo dom? Zelfs een mongool en een doorgesnoven voetbalfan hadden het beter gedaan.

Dan moet de liefde wel een rol hebben gespeeld.
In deze neergaande tijden kan het koele Noorden het gat in de hand van het zwoele Zuiden echter met geen mogelijkheid meer dekken. Kansloos. De Prima Donna jammert, zucht, steunt en chanteert.

De enige juiste beslissing is wakker worden wakker worden wakker worden. De balans is zoek, het verkeer in de relatie is eenzijdig. Dat is altijd zo geweest en het zal zich ook niet veranderen. “in goede harmonie afscheid nemen”, zo snel mogelijk.
Zo werkt het echter niet in de wereld waar Ying en Yang oneindig om elkaar heen lijken te dansen.
Respect voor de Buddha, die in staat was om dit automatisme te ontstijgen.


Ich geh hier nicht weg
Hab meine Frist verlängert
Neue Zeitreise
Offene Welt

Ich trag dich bei mir
Bis der Vorhang fällt

(Der Weg)